120 δόσεις: Αναλυτικός οδηγός – Τι συμβαίνει με το εισόδημα – Τι προβλέπεται για τις επιχειρήσεις

Enantion



Αργά το απόγευμα της Πέμπτης άνοιξε η ηλεκτρονική πλατφόρμα (link) για τη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών σε έως και 120 δόσεις και πλέον όσοι οφείλουν στην εφορία πρέπει να σπεύσουν να προχωρήσουν σε ρύθμιση.




Οι οφειλέτες μπορούν να επισκεφθούν τον λογαριασμό τους στο Taxisnet με τη χρήση των προσωπικών κωδικών πρόσβασής τους και στη συνέχεια πατώντας την επιλογή που αφορά στις ρυθμίσεις οφειλών να μπουν στην πλατφόρμα ακολουθώντας τη διαδικασία.
Οι οφειλές αποπληρώνονται ως εξής:
• Σε έως και 120 μηνιαίες δόσεις τα χρέη φυσικών και νομικών προσώπων με ποσά βασικής οφειλής έως 1.000.000 ευρώ.• Σε έως και 36 μηνιαίες δόσεις οφειλές άνω των 1.000.000 ευρώ.
Έπειτα από επιλογή του οφειλέτη, μπορούν να υπαχθούν στη ρύθμιση οφειλές, ληξιπρόθεσμες και μη, που βεβαιώνονται μέχρι την ημερομηνία της αίτησης υπαγωγής σε ρύθμιση, οι οποίες δεν έχουν ρυθμισθεί βάσει δικαστικής απόφασης, προσωρινής διαταγής ή άλλων νομοθετικών διατάξεων και αφορούν υποχρεώσεις ετών, υποθέσεων και περιόδων έως και 31/12/2018, εξαιρουμένων των οφειλών για τις οποίες η προθεσμία υποβολής δήλωσης λήγει μετά τις 31/12/2018.Για τους οφειλέτες φυσικά πρόσωπα με συνολικό εισόδημα φορολογικού έτους 2017 (ατομικό, φορολογούμενο ή απαλλασσόμενο, πραγματικό) μέχρι 10.000 ευρώ χορηγείται δυνατότητα ρύθμισης των οφειλών τους σε έως και 120 μηνιαίες δόσεις, υπό τον περιορισμό ότι το ελάχιστο ποσό κάθε μηνιαίας δόσης δεν μπορεί να είναι μικρότερο από 20 ευρώ. Για τους οφειλέτες με εισόδημα άνω των 10.000 ευρώ, ο αριθμός των δόσεων καθορίζεται με την εφαρμογή προοδευτικού συντελεστή, ώστε να προσδιοριστεί η δυνατότητα αποπληρωμής του κάθε οφειλέτη και ο αριθμός των δόσεων, σε συνάρτηση με το χρέος του. Προβλέπεται μείωση των συντελεστών ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών.
Οι προϋποθέσεις για να μπει κάποιος στις 120 δόσεις
Τακτοποίηση σε έως και 120 δόσεις με επιτόκιο 0% αν το χρέος είναι μέχρι 3.000 ευρώ και επιτόκιο 3% αν το επιτόκιο είναι πάνω από 3.000 ευρώ. Όσοι μπουν σήμερα στην πλατφόρμα, θα εξασφαλίσουν αυτόματα αυτά τα επιτόκια. Αλλά και όσοι έχουν ήδη κάνει αίτηση, δεν θα χρειαστεί κάποια ενέργεια, καθώς η προσαρμογή θα γίνει χωρίς να χρειαστεί καινούργια αίτηση.
Προπληρωμή μέρους του χρέους και ταυτόχρονα διαγραφή προσαυξήσεων. Για να γίνει αυτό, αρκεί να υποβληθεί η σχετική ηλεκτρονική αίτηση και να καταβληθεί το ποσό της προκαταβολής μέσα σε τρεις ημέρες από την υποβολή της αίτησης. Έτσι, όποιος προπληρώσει 1.000 ευρώ, θα έχει ταυτόχρονα και τη δυνατότητα να διαγράψει προσαυξήσεις 1.000 ευρώ. Στη συνέχεια, θα μπορεί να πληρώσει το υπόλοιπο χρέος σε έως και 120 δόσεις.
Τακτοποίηση χρεών της επιχείρησης σε έως και 120 δόσεις χωρίς πλέον να υπάρχει κάποιος περιορισμός. Μοναδική προϋπόθεση είναι το χρέος να μην ξεπερνά το 1 εκατ. ευρώ. Αυτό από μόνο του «κόβει» μόνο 70-80.000 οφειλέτες από το σύνολο των 3,7 εκατομμυρίων. Όσες επιχειρήσεις είχαν ήδη μπει στη ρύθμιση για να τακτοποιήσουν σε έως και 36 δόσεις, θα μπορούν να κάνουν την καινούργια αίτηση από την επόμενη εβδομάδα.
Η ρύθμιση χάνεται, εάν ο οφειλέτης:
• Δεν καταβάλει 2 συνεχόμενες μηνιαίες δόσεις της ρύθμισης ή καθυστερήσει την καταβολή των δύο τελευταίων δόσεων της ρύθμισης για το αντίστοιχο χρονικό διάστημα.
• Δεν υποβάλει τις προβλεπόμενες δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος και ΦΠΑ καθ’ όλο το διάστημα της ρύθμισης των οφειλών του και μέχρι την εξόφλησή της εντός τριών μηνών το αργότερο από την παρέλευση της προθεσμίας υποβολής τους ή εντός τριών μηνών από την ημερομηνία αίτησης για υπαγωγή στη ρύθμιση, εφόσον η προθεσμία υποβολής έχει παρέλθει πριν από την υπαγωγή σε αυτή.
• Δεν εξοφλήσει ή τακτοποιήσει κατά νόμιμο τρόπο τις οφειλές του καθ’ όλη τη διάρκεια της ρύθμισης του παρόντος μέρους εντός διμήνου από τη λήξη προθεσμίας καταβολής τους ή εντός διμήνου από την ημερομηνία αίτησης για υπαγωγή στη ρύθμιση, εφόσον η προθεσμία καταβολής τους έχει παρέλθει πριν από την υπαγωγή σε αυτή.
• Υποπέσει σε φορολογικές παραβάσεις.
Οι επιχειρήσεις
Νομικά πρόσωπα ή νομικές οντότητες κερδοσκοπικού χαρακτήρα με συνολική βασική οφειλή έως 1 εκατ. ευρώ έχουν τη δυνατότητα να ρυθμίσουν τις οφειλές τους σε έως και 120 δόσεις υπό τον περιορισμό της ελάχιστης δόσης με απαλλαγή από τόκους και προσαυξήσεις εκπρόθεσμης καταβολής που τις επιβαρύνουν κατά την ημερομηνία της αίτησης υπαγωγής στη ρύθμιση ως εξής:
100%, εφόσον η οφειλή καταβάλλεται εφάπαξ
• 95%, εφόσον η οφειλή καταβάλλεται σε 2 έως 4 μηνιαίες δόσεις
• 85%, εφόσον η οφειλή καταβάλλεται σε 5 έως 12 μηνιαίες δόσεις
• 80%, εφόσον η οφειλή καταβάλλεται σε 13 έως 24 μηνιαίες δόσεις
• 75%, εάν η οφειλή εξοφληθεί σε 25 έως 36 μηνιαίες δόσεις
• 45%, εφόσον η οφειλή καταβάλλεται σε 37 έως 48 μηνιαίες δόσεις
• 30%, εφόσον η οφειλή εξοφλείται σε 49 έως 60 δόσεις
• 20%, για 61 έως 72 μηνιαίες δόσεις
• 10%, εφόσον η οφειλή καταβάλλεται σε 97 έως 120 δόσεις.
Στα παραπάνω ποσοστά συμπεριλαμβάνεται το ποσοστό 10% που προβλέπεται κατά την ένταξη στη ρύθμιση.
https://enantion.gr/2019/09/06/120-δόσεις-αναλυτικός-οδηγός-τι-συμβαίν/?fbclid=IwAR2FfpycUBVxbwTAhrgwCuzY0c0s0NSlIqyg0jVx22ADf7jNcGluCK6og5M

Συνάδελφε, μάθε τα δικαιωματά σου! (Συνοπτικός οδηγός εργασιακών δικαιωμάτων)

Κεφάλαιο 1
Σύμβαση εξαρτημένη εργασίας
Σύμβαση εξαρτημένης εργασίας υπάρχει όταν κατά τους όρους της σχετικής συμφωνίας ο εργαζόμενος και ο εργοδότης αποβλέπουν στην παροχή της συμφωνηθείσης εργασίας του εργαζομένου, οι δε παρεχόμενες από τον συμβληθέντα εργοδότη οδηγίες, αναφορικά με τον τρόπο, τον τόπο και τον χρόνο της παροχής της, είναι δεσμευτικές για τον εργαζόμενο, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να τις ακολουθεί και να δέχεται την άσκηση ελέγχου για τη διαπίστωση της συμμόρφωσής του προς αυτές και της επιμελούς γενικά εκτελέσεως της εργασίας. Με άλλα λόγια κύριος σκοπός της σύμβασης εργασίας είναι η παροχή εργασίας από τον εργαζόμενο, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος, ότι σε αυτό αποβλέπουν οι συμβαλλόμενοι και αυτό το στοιχείο την διαφοροποιεί από άλλα ήδη συγγενών συμβά- σεων. Να γίνει σαφές από την αρχή ότι οι κανόνες της εργατικής νομοθεσίας εφαρμόζονται μόνο επί συμβάσεων εξαρτημένης εργασίας.

Σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου ή ορισμένου χρόνου

Σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου
Η σύμβαση εξαρτημένης εργασίας είναι από πλευράς διάρκειας, αορίστου ή ορισμένου χρόνου. Αορίστου είναι η σύμβαση όταν, οι συμβαλλόμενοι δεν έχουν συμφωνήσει ορισμένη διάρκεια για την παροχή της εργασίας, ούτε η διάρκεια αυτή συνάγεται από το είδος και το σκοπό της εργασίας. Επίσης αορίστου είναι η σύμβαση όταν εξαρτάται από την επέλευση γεγονότος μέλλοντος και αβέβαιου (διαλυτική αίρεση).
Σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου
Ορισμένου χρόνου είναι η σύμβαση, όταν οι συμβαλλόμενοι έχουν συμφωνήσει ότι η σύμβαση θα έχει ορισμένη διάρκεια. Η ορισμένη διάρκεια μπορεί να συνάγεται και από το είδος ή το σκοπό της εργασίας. Η σύμβαση παύει αυτοδικαίως με την πάροδο του ορισμένου χρόνου, χωρίς να απαιτείται καταγγελία ή προειδοποίηση ή οποιαδήποτε άλλη ενέργεια από τα μέρη.
  • Με το άρθρο 41 Ν. 3986/2011, επιτρέπεται η χωρίς περιορισμό ανανέωση συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου, αν κάτι τέτοιο δικαιολογείται από αντικειμενικούς λόγους.
Οι συμβάσεις αυτές μπορούν να ανανεώνονται διαρκώς, υπό την προϋπόθεση να μη μεσολαβεί μεταξύ της μιας σύμβασης με την επόμενη, χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 45 ημερών.
Εφόσον αποδειχτεί πως δεν υφίστανται αντικειμενικοί λόγοι που να δικαιολογούν την σύμβαση ορισμένου χρόνου, τότε εάν η χρονική διάρκεια των διαδοχικών συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας υπερβαίνει συνολικά τα 3 χρόνια απασχόλησης, συμπεραίνεται ότι με αυτές επιδιώκεται η κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών της επιχείρησης με συνέπεια τη μετατροπή των συμβάσεων αυτών σε αορίστου χρόνου. Αν στο χρονικό διάστημα των 3 ετών ο αριθμός των ανανεώσεων διαδοχικών συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας υπερβαίνει τις 3, επίσης τεκμαίρεται (το βάρος απόδειξης δηλαδή του αντιθέτου μεταφέρεται στον εργοδότη) ότι με αυτές επιδιώκεται η κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών της επιχείρησης επομένως και σε αυτήν την περίπτωση μπορεί ο εργαζόμενος να ζητήσει τη μετατροπή της σύμβασης εργασίας του σε αορίστου χρόνου.
  • Αντικειμενικοί λόγοι προκύπτουν από τη μορφή και το είδος της δραστηριότητας της επιχείρησης. Ενδεικτικοί αντικειμενικοί λόγοι, όπως αναφέρει ο νόμος είναι:
α)  Η προσωρινή αναπλήρωση εργαζομένου,
β) Η εκτέλεση εργασιών περιοδικού χαρακτήρα γ) Η προσωρινή σώρευση εργασίας
δ) Η εκπαίδευση ή κατάρτιση, του συμβασιούχου με σκοπό τη διευκόλυνση μετάβασής του σε συναφή  απασχόληση.
ε) Η πραγματοποίηση συγκεκριμένου έργου ή προγράμματος
  • «Διαδοχικές» θεωρούνται οι συμβάσεις ή σχέσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, που καταρτίζονται μεταξύ του ίδιου εργοδότη και του ίδιου εργαζόμενου, με τους ίδιους ή παρεμφερείς όρους εργασίας και δεν μεσολαβεί μεταξύ τους χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 45 ημερών, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι μη εργάσιμες ημέρες. Προκειμένου περί ομίλου επιχειρήσεων, στην έννοια του όρου «ίδιου εργοδότη» περιλαμβάνονται και οι επιχειρήσεις του ομίλου.
  • Εφόσον δεν προκύπτει αντικειμενικός λόγος που να δικαιολογεί την απεριόριστη ανανέωση της σύμβασης ορισμένου χρόνου και εφόσον η χρονική διάρκεια των διαδοχικών συμβάσεων υπερβαίνει συνολικά τα 3 χρόνια, τότε τεκμαίρεται ότι με αυτές επιδιώκεται η κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών της επιχείρησης οπότε και η επιχείρηση υποχρεούται να μετατρέψει την σύμβαση σε αορίστου χρόνου.
  • Ο νόμος επίσης ορίζει, ότι θα πρέπει να υπάρχει γραπτή συμφωνία μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου στην οποία να αναφέρονται οι λόγοι που δικαιολογούν την ανανέωση της σύμβασης. Αντίγραφο της σύμβασης αυτής θα πρέπει να επιδίδεται στον εργαζόμενο. Η έγγραφη συμφωνία ωστόσο δεν είναι απαραίτητη, όταν η ανανέωση της σύμβασης έχει εντελώς ευκαιριακό χαρακτήρα και δεν έχει διάρκεια μεγαλύτερη των 10 εργάσιμων ημερών.


Συγγενείς συμβάσεις

Άλλα είδη, που εμφανίζονται συχνά στην εργασιακή καθημερινότητα είναι:
Α)    Σύμβαση ανεξαρτήτων υπηρεσιών


Σύμβαση ή μίσθωση ανεξαρτήτων υπηρεσιών υπάρχει όταν ο εργαζόμενος παρέχει τις υπηρεσίες του, έναντι αμοιβής, σε άλλο πρόσωπο, χωρίς όμως να δεσμεύεται για τον τόπο που θα παρέχει τις εργασίες του ή για τον τρόπο και τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει για την επίτευξη του αποτελέσματος. Και στη σύμβαση αυτή η διάρκεια μπορεί να ορίζεται σε ορισμένο ή αόριστο χρόνο, η καταβολή της αμοιβής να προσδιορίζεται με ελεύθερη συμφωνία, χωρίς να εφαρμόζο- νται οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας ή οι Διαιτητικές Αποφάσεις του Ν. 1876/1990, χωρίς τις πρόσθετες υποχρεώσεις του εργοδότη για παροχή άδειας, επιδομάτων αδείας και εορτών και χωρίς την υποχρέωση ασφάλισης του αντισυμβαλλομένου σε φορέα ασφάλισης εργαζομένου.
Β)   Σύμβαση έργου
Σύμβαση έργου υπάρχει όταν οι συμβαλλόμενοι αποβλέπουν στην επίτευξη του συμφωνηθέντος τελικού αποτελέσματος το οποίο και επιφέρει αυτομάτως τη λύση της σύμβασης. Δεν υπάρχει υποχρέωση του κυρίου του έργου (εργοδότης) για εξασφάλιση της εργασίας του αντισυμβαλλομένου (εργολάβος), οι εξ αυτής σχέσεις δεν υπάγονται στην εργατική νομοθεσία και δεν υπάρχει υποχρέωση ασφάλισης των αντισυμβαλλομένων, οι οποίοι εργάζονται για προσωπικό όφελος, για τον εαυτό τους δηλαδή, και προς το σκοπό απόκτηση κέρδους και όχι μισθού.
  • Η σύμβαση ανεξαρτήτων υπηρεσιών ή έργου πρέπει να καταρτίζεται εγγράφως και να γνωστοποιείται μέσα σε 15 ημέρες στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας, αλλιώς τεκμαίρεται ότι υποκρύπτει σύμβαση εξαρτημένης εργασίας.
  • Ακόμα όμως και αν γνωστοποιηθεί εντός 15μέρου, αν η εργασία παρέχεται αυτοπροσώπως αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στον ίδιο εργοδότη, για εννέα συνεχείς μήνες, όπως και αν έχουν ονομάσει τη σύμβαση τα μέρη, ακόμα δηλαδή και αν ο εργαζόμενος έχει υπογράψει σύμβαση ανεξαρτήτων υπηρεσιών ή έργου, η συνεχής επί 9 μήνες απασχόληση, υποκρύπτει σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, κάτι το οποίο επιφέρει όλες τις συνέπειες που προβλέπει η εξαρτημένη εργασία (αποδοχές, άδειες, επιδόματα, αποζημίωση.) Το τεκμήριο αυτό μπορεί να ανταποδείξει, στα δικαστήρια, ο εργοδότης (αρθ. 1 Ν.3846/10) .
Γ)    Σύμβαση εντολής
Σύμβαση εντολής υπάρχει όταν ο ένας από τους συμβαλλομένους αναλαμβάνει την υποχρέωση να διεκπεραιώνει τις υποθέσεις που του αναθέτει ο άλλος. Στη σύμβαση αυτή δεν υπάρχει υποχρέωση καταβολής μισθού ή αποζημίωσης. Μπορεί όμως να συμφωνηθεί η κάλυψη των δαπανών και η αμοιβή του εντολοδόχου, οπότε συντρέχει περίπτωση έμμισθης εντολής.

Υπάλληλος- Εργατοτεχνίτης ( κριτήρια διαχωρισμού)

  • Πρέπει να γνωρίζουμε για την κάθε ειδικότητα, αν ανήκει στους υπαλλήλους ή στους εργάτες, γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά, κατά κύριο λόγο πια, στην αποζημίωση απόλυσης.
Αποκλειστικό κριτήριο για το αν ο εργαζόμενος χαρακτηρίζεται ως υπάλληλος ή ως εργάτης αποτελεί το είδος της προσφερόμενης εργασίας και όχι το πώς χαρακτηρίζονται στις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας ή στις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Βέβαια μπορεί να συμφωνηθεί ότι και επί εργατών θα έχουν εφαρμογή οι διατάξεις που αφορούν τους υπαλλήλους, οι οποίες είναι ευνοϊκότερες για τον εργαζόμενο.
  • Για το πότε ένας εργαζόμενος χαρακτηρίζεται ως υπάλληλος ή ως εργατοτεχνίτης υπάρχουν δύο κριτήρια, το ουσιαστικό και το τυπικό.
Όσον αφορά το τυπικό κριτήριο ο ίδιος ο νόμος προσδιορίζει την ιδιότητα ορισμένων εργαζομένων ως υπαλλήλων. Ενδεικτικά σύμφωνα με διατάξεις νόμων υπάλληλοι είναι το υγειονομικό προσωπικό, οι δημοσιογράφοι, οι βοηθοί φαρμακείων, οι εφημεριδοπώλες, οι ηλεκτρολόγοι- μηχανολόγοι, οι ξεναγοί, οι ξενοδοχοϋπάλληλοι, οι φυσιοθεραπευτές, οι ψυκτικοί, οι πολιτικοί μηχανικοί κλπ.
  • Όσον αφορά το ουσιαστικό κριτήριο, υπάλληλοι θεωρούνται οι εργαζόμενοι που κατά κανόνα παρέχουν πνευματική εργασία. Αυτό σημαίνει ότι έχουν θεωρητικές γνώσεις, εξειδικευμένη εμπειρία και κατά την εργασία τους αναλαμβάνουν ευθύνες και παίρνουν πρωτοβουλίες. Πολλές από τις συλλογικές συμβάσεις έχουν προσδιορίσει ακριβώς τις ειδικότητες που εντάσσονται στην υπαλληλική ιδιότητα.
  • Εργατοτεχνίτες θεωρούνται οι εργαζόμενοι που παρέχουν χειρονακτική και σωματική εργασία. Σε αυτήν την κατηγορία διακρίνουμε τους τεχνίτες που παρέχουν εξειδικευμένη εργασία, τους ανειδίκευτους και τους μαθητευόμενους ή βοηθούς.
  • Η διάκριση αυτή μεταξύ υπαλλήλων – εργατοτεχνιτών βασικά έχει να κάνει με την αποζημίωση τους σε περίπτωση απόλυσης τους ή εξόδου τους από την εργασία για συνταξιοδότηση. Ο τρόπος πληρωμής δεν είναι αυτός που διακρίνει τους εργαζόμενους, ούτε είναι αυτός που μπορεί να προσδιορίσει την ιδιότητα τους. Κατά κανόνα όμως οι υπάλληλοι αμείβονται με μηνιαίο μισθό ενώ οι εργατοτεχνίτες με ημερομίσθιο.
Πολλές φορές εργαζόμενοι αναγκάστηκαν να προσφύγουν στα πολιτικά δικαστήρια προκειμένου να λύσουν τις διαφορές τους με τους εργοδότες για την υπαλληλική ή μη ιδιότητα τους.
Τα δικαστήρια, με πλήθος δικαστικών αποφάσεων, έχουν κρίνει ότι θεωρούνται υπάλληλοι, ενδεικτικά και μόνο, ο αρχιμάγειρας, η πωλήτρια ανθοπωλείου, ο τεχνικός αποθήκης που απασχολείται αποκλειστικά με την αναγνώριση των υλικών που φυλάσσονται στις αποθήκες, μηχανικός συντηρητής, προϊστάμενος εργατών σε εργοστάσιο, αποθηκάριος που τηρεί βιβλία αποθήκης, αρχιμουσικός, αρχιτεχνίτης με θεωρητική γνώση, διερμηνέας, εισπράκτορας, ζωγράφος, ηθο- ποιός, διπλωματούχος θερμαστής, λιθογράφος κλπ.
Αντίστοιχα έχουν κρίνει ότι χαρακτηρίζονται ως εργατοτεχνίτες, επίσης ενδεικτικά και μόνο, οι καθαρίστριες νοσοκομείων, οι αποθηκάριοι που δεν τηρούν βιβλία ή άλλα παραστατικά, αρχιεργάτες απασχολούμενοι δευτερευόντως σε υπαλληλικής φύσης εργασίες, αρχιτεχνίτες χωρίς
θεωρητική γνώση εργαζόμενοι χειρωνακτικά, βοηθοί λιθογράφων, διανομείς άρτων, διαλύτες τυπογραφείων, μεταφορείς εμπορευμάτων, πιεστές λιθογράφων, φύλακες, θυρωροί κλπ.

Πρόσληψη εργαζομένων

Η ημερομηνία πρόσληψης του εργαζομένου θεωρείται η πρώτη μέρα που προσήλθε για εργασία. Από αυτή τη μέρα αρχίζει η αμοιβή του και η ασφάλιση του.
Η αναγγελία της πρόσληψης υποβάλλεται, πλέον, ηλεκτρονικά, από τον εργοδότη, και η υποβολή λαμβάνει χώρα το αργότερο έως και την ίδια ημέρα της πρόσληψης και πάντως πριν από την ανάληψη υπηρεσίας από τον εργαζόμενο. Οι νέοι εργοδότες, οι οποίοι προβαίνουν σε πρόσληψη για πρώτη φορά, μπορούν να αναγγείλουν την πρόσληψη εντός τριών εργάσιμων ημερών από την πρόσληψη, αφού προηγουμένως έχουν απογραφεί στην αρμόδια Υπηρεσία του ΙΚΑ−ΕΤΑΜ. Η μη αναγγελία δεν θίγει το κύρος της πρόσληψης, αλλά έχει μόνο διοικητικές κυρώσεις για τον εργοδότη.

Λύση της σύμβασης εργασίας (απόλυση)

Λύση της σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου
Η σύμβαση των εργαζομένων που απασχολούνται με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, λύεται, σχεδόν αποκλειστικά, με καταγγελία.
Για να είναι έγκυρη η απόλυση ο εργοδότης πρέπει:
  1. Να καταγγείλει με έγγραφο τη σύμβαση και να την υπογράψει ο εργαζόμενος ή διαφορετικά να την κοινοποιήσει με δικαστικό επιμελητή στο σπίτι του.
  2. Να καταβάλει στον εργαζόμενο τη νόμιμη αποζημίωση ή αν δεν τη δέχεται να καταθέσει το ποσό της αποζημίωσης στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων στο όνομα του εργαζόμενου και να κοινοποιήσει το σχετικό γραμμάτιο παρακαταθήκης στον εργαζόμενο .
  3. Να έχει καταχωρηθεί η απασχόληση του απολυόμενου στα τηρούμενα για το ΙΚΑ μισθολόγια
Ο εργαζόμενος αν έχει αμφιβολίες για την εγκυρότητα της απόλυσης ή αν δεν την αποδέχεται μπορεί:
  1. Να μην την υπογράψει, οπότε θα του κοινοποιηθεί στο σπίτι με δικαστικό επιμελητή και τα χρήματα της αποζημίωσης θα τα εισπράξει από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και αν δεν υπάρχει Υπηρεσία του Ταμείου, από τον πράκτορα της Τράπεζα της Ελλάδος που λειτουργεί στο Δημόσιο Ταμείο της περιοχής.
  2. Να την υπογράψει με επιφύλαξη για διεκδίκηση κάθε νόμιμου δικαιώματος του.

" Ο "δανεισμός" των γλυπτών του Παρθενώνα: μία τακτική υποχώρηση, μία κίνηση υποτέλειας "

 - Εσπευσμένη δήλωση της ΥΠΠΟ Λίνας Μενδώνη να καλύψει τον πρωθυπουργό

Είναι όνειδος να προτείνουμε να μας "δανείσουν" τα όσα (και ούτε καν: κάποια από αυτά) έκλεψαν. 
Δεν θα κερδίσει τίποτε η Ελλάδα, αν έρθουν ως "δάνειο", αυτά, στη χώρα τους... Αντίθετα, θα εκτεθεί ανεπανόρθωτα, αφού είτε ρητά είτε σιωπηρά θα είναι σαν να αναγνωρίζει κυριότητα της Αγγλίας επί των γλυπτών του Παρθενώνα που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. 
Ο Boris Johnson, την εποχή που ήταν πρόεδρος της Oxford Union, με την Μελίνα Μερκούρη, τότε υπουργό Πολιτισμού (1986). Φωτ.: ELGIN JOHNSON/ Reuters 
Σε πάρα πολλές χώρες του κόσμου έχουν συσταθεί εθνικές επιτροπές για την επιστροφή των γλυπτών στην Ελλάδα. Τι θα πούμε σε αυτούς τους αλλοδαπούς που (συγκινητικά) αγωνίζονται για αυτό; Ότι εν τω μεταξύ τα "δανειστήκαμε" για να γιορτάσουμε; Να γιορτάσουμε τι ακριβώς;... 

Ελίνα Ν. Μουσταΐρα 
Αν υιοθετήσουμε την πρόταση να έρθουν στην Ελλάδα τα γλυπτά του Παρθενώνα που είναι στο Βρετανικό Μουσείο, ως δάνειο, θα πρόκειται για τακτική υποχώρηση, για κίνηση υποτέλειας.     

Πώς "βρέθηκαν" τα γλυπτά του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο     
Ελίνα Ν. Μουσταΐρα 
Καθηγήτρια Νομικής Σχολής ΕΚΠΑ     

Αυτό το εξαιρετικά σημαντικό για τους Έλληνες ζήτημα έχει αναφερθεί και περιγραφεί πλειστάκις από νομικούς, ιστορικούς, αρχαιολόγους, κλπ. και έχει αποτελέσει και θέμα – συχνά αποκλειστικό – συνεδρίων, όπου έχουν αναλυθεί τα νομικά και ηθικά ζητήματα καθώς και τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς. 

Συνοπτικά, θα μπορούσαν να αναφερθούν τα εξής: Η υπόθεση αυτή αποτελεί «απλώς» την πλέον διαβόητη περίπτωση μιας μαζικής μετανάστευσης μνημείων και έργων τέχνης, που προκλήθηκε από εθνικές φιλοδοξίες που εκφράζονταν μέσω των μουσείων, κατά την μετά τον Ναπολέοντα χρονική περίοδο στην Ευρώπη. Πίσω από τη συλλεκτική δραστηριότητα των παλαιότερων και μεγαλύτερων μουσείων της Ευρώπης, κρύβονται εθνική ματαιοδοξία, απληστία και επεκτατισμός. 

To 1798, ο Ναπολέων εισέβαλε στην Αίγυπτο με σκοπό να επεκτείνει την αυτοκρατορία του και να φράξει τους Βρετανικούς εμπορικούς δρόμους προς την Ινδία. Δεδομένου ότι η Αίγυπτος ήταν τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι μεν Γάλλοι θεωρήθηκαν από τους Οθωμανούς ως εχθροί, οι δε Βρετανοί ως σύμμαχοι. Μια σειρά από νίκες των Βρετανών, που είχε ξεκινήσει το 1798 με την καταστροφή του Γαλλικού στόλου από τον Λόρδο Nelson, στη μάχη του Νείλου, είχε ως αποτέλεσμα την παράδοση των Γάλλων, το 1801 και ενίσχυση της θέσης των Βρετανών, προς τους οποίους οι Οθωμανοί αισθάνονταν "ευγνωμοσύνη" για τις ανωτέρω νίκες τους επί των Γάλλων. 

Το 1798, με επιστολή του προς τον Άγγλο Υπουργό Εξωτερικών, ο Σκωτσέζος ευγενής Thomas Bruce, 7ος λόρδος Elgin αυτοπροτάθηκε για τη θέση του πρέσβυ της Αγγλίας στην Υψηλή Πύλη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην Κωνσταντινούπολη, επικαλούμενος λόγους υγείας και διορίστηκε το 1799, παραμένοντας στη θέση αυτή μέχρι το 1803. Στον δρόμο προς την Κωνσταντινούπολη, πέρασε από την Ιταλία και – αντιγράφοντας την τακτική του Ναπολέοντα – προσέλαβε ζωγράφους και αρχιτέκτονες για να αντιγράψουν έργα της Ελληνικής αρχαιότητας. 

Αυτοί, με επικεφαλής τον ζωγράφο Giovanni Batista Lusieri, έφθασαν στην Αθήνα, κατά τα τέλη Ιουλίου 1800. 
Προκειμένου να έχουν πρόσβαση στην Ακρόπολη, δωροδοκούσαν τον Τούρκο φρούραρχο (dizdar), από τον Αύγουστο του 1800 μέχρι τον Απρίλιο του 1801. 
Ο πρόκριτος των Αθηνών, Λογοθέτης, ζητούσε να σταλεί στην Αθήνα φιρμάνι για να επιτρέπεται η είσοδος στους καλλιτέχνες που είχε προσλάβει ο Elgin. O Lusieri μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, την άνοιξη του 1801, προκειμένου να αναφέρει την πρόοδο των εργασιών και να ζητήσει το φιρμάνι, όμως επιστρέφοντας στην Αθήνα δεν το είχε. 
Το έγγραφο, με βάση το οποίο αφαιρέθηκαν οι μετόπες του Παρθενώνα, η Καρυάτιδα και τα άλλα μνημεία από την Ακρόπολη, εκδόθηκε την 1η Ιουλίου 1801, υποθετικά δεύτερο φιρμάνι, του οποίου όμως υπάρχει μόνον μια ιταλική μετάφραση. 
Το έγγραφο αυτό έδινε την άδεια αντιγραφής και αποτύπωσης των μνημείων, όχι όμως απόσπασης τμημάτων από αυτά. 
Άνθρωπος – κλειδί στην όλη αυτή υπόθεση, ήταν ο William Richard Hamilton, ο οποίος, ως ιδιωτικός γραμματέας του Elgin στην Κωνσταντινούπολη, αφενός διαπραγματεύθηκε την παράδοση των Γάλλων στην Αίγυπτο, αφετέρου συνέβαλε στην απόκτηση των γλυπτών για τη Βρετανία. Μετά τη θητεία του στην υπηρεσία του Elgin, στην Κωνσταντινούπολη, προήχθη σε υφυπουργό εξωτερικών (undersecretary of state for foreign affairs), συμμετέσχε στις συνομιλίες για την ειρήνη στην Ευρώπη, το 1815 και χρησιμοποίησε την επιρροή του για να επιτευχθεί ο επαναπατρισμός των έργων τέχνης στα Ευρωπαϊκά κράτη. 
Μεγάλη ήταν η συμβολή του κυρίως στον επαναπατρισμό των παπικών θησαυρών, τον οποίο επεδίωξε τότε και επέτυχε ο φίλος του, Antonio Canova, ο μέγας Ιταλός γλύπτης. 
Ο Elgin, αργότερα, πρότεινε τα γλυπτά προς πώληση στη Βρετανική κυβέρνηση, έχοντας περιέλθει σε δεινή οικονομική κατάσταση. Θέλοντας η Βρετανική κυβέρνηση να δείξει ότι κρατούσε υψηλή ηθική στάση και ότι οι πράξεις του Elgin δεν είχαν καμία σχέση με τις λεηλασίες πολιτιστικών αγαθών από τους Γάλλους, προέβη σε ειδική έρευνα σχετικά με την απόκτηση των γλυπτών από τον Elgin. 
Με βάση διάφορες μαρτυρίες, μια κοινοβουλευτική επιτροπή, που είχε επιφορτισθεί με την έρευνα αυτή, κατέληξε στο ότι ναι μεν ο Elgin είχε υπερβεί τα επιτρεπόμενα από την άδεια που είχε λάβει, αλλά ότι, αφού οι Οθωμανικές αρχές δεν έφεραν ποτέ αντίρρηση στην απόσπαση ή στην εξαγωγή των γλυπτών, σε όλη τη διάρκεια των ενεργειών αυτών, τίποτε μεμπτό δεν είχε λάβει χώρα

Και, όπως είπε, δεδομένου ότι ο Elgin τα είχε αγοράσει με δικά του χρήματα, εδικαιούτο να αντιμετωπίζει τη συλλογή ως προσωπική του ιδιοκτησία και να την πωλήσει στο Βρετανικό κράτοςότι πατριωτισμός ήταν το κίνητρό του και όχι το κέρδος... 
Το 1816 αγοράσθηκαν τα γλυπτά από τη Βρετανική κυβέρνηση και τοποθετήθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο, όπου κείνται πάντα – κατά τα τελευταία πενήντα έτη σε όμορφες αίθουσες τις οποίες πληρώνει ο έμπορος έργων τέχνης Joseph Duveen. Ο Canova, ξεπληρώνοντας τη βοήθεια του Hamilton στον επαναπατρισμό των παπικών θησαυρών, υποστήριξε την αγορά και εξέφρασε την "υψηλή υποχρέωση" (high obligation) που θα έπρεπε να οφείλουν όλοι οι καλλιτέχνες στον Elgin, "που έφερε αυτά τα μνημειώδη και θαυμαστά γλυπτά στη γειτονιά μας" (for having brought these memorable and stupendous sculptures into our neighborhood)! 
Ο αγώνας της Ελλάδας για επαναπατρισμό των γλυπτών είναι συνεχής, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες. Έχουν γραφεί πολλά και αναλυτικά για το θέμα αυτό και τα επικαλούμενα από την Ελλάδα επιχειρήματα, μεταξύ των οποίων είναι και αυτό της αρχής της ακεραιότητας του πολιτιστικού αγαθού
Η Βρετανία αρνείται, θεωρώντας ότι τα έχει αποκτήσει νόμιμα και ότι αποτελούν τμήμα της Βρετανικής πολιτιστικής κληρονομιάς! 
Η Ελλάδα ανήκει στα λεγόμενα κράτη–πηγές ή κράτη–εξαγωγείς πολιτιστικών αγαθών∙ όπου, βέβαια, η εξαγωγή γίνεται ακούσια, δηλαδή στην πραγματικότητα πρόκειται για αρχαιοκαπηλεία. Μαζί με πολλά άλλα κράτη μάχεται για τον επαναπατρισμό βιαίως απομακρυνθέντων πολιτιστικών αγαθών της, για την αποκατάσταση της ακεραιότητας αυτών, της ακεραιότητας της ταυτότητάς της. 
Ηθικό κυρίως, όπως τονίζεται, το χρέος επαναπατρισμού των πολιτιστικών αγαθών. "Τα μουσεία είναι κόσμοι, μην αμφιβάλλουμε" (Les musées sont des mondes, n'en doutons pas), δηλώνει στο - αναμφίβολα – πολύ ωραίο κείμενό του, ο Γάλλος συγγραφέας J.M.G. Le Clézio, το οποίο έγραψε με αφορμή την έκθεση με τον ίδιο τίτλο, που οργάνωσε το Λούβρο, τέλη του 2011 με αρχές του 2012. Είναι αλήθεια. 
Το πρόβλημα είναι όμως ότι συχνά οι «κόσμοι» αυτοί δημιουργήθηκαν ερήμην ή και ακόντων των πραγματικών κόσμων, τους οποίους θέλουν να αναπαραστήσουν. 
Ποιος κόσμος, λοιπόν, πρέπει να προτιμηθεί; Ο τεχνητός που αναπαρίσταται ή ο πραγματικός, η ταυτότητα του οποίου έχει τρωθεί με την αφαίρεση τμημάτων του;   Διεκδίκηση πολιτιστικών αγαθών: Νομικό ή/και ηθικό δικαίωμα – νομική ή/και ηθική υποχρέωση   
Τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα και στις αρχές του 21ου, οι διεκδικήσεις πολιτιστικών αγαθών, είτε από κράτη είτε από αυτόχθονες πληθυσμούς, πολλαπλασιάσθηκαν. Πολλές από αυτές παρουσιάσθηκαν στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, με αποτέλεσμα να γίνουν ευρύτερα γνωστές. 

Στην αρχή, τα μεγάλα μουσεία – όπου κατά κανόνα βρίσκονται τα διεκδικούμενα αγαθά – αρνούνταν να συζητήσουν τα αιτήματα αυτά. Υποστήριζαν και συνεχίζουν συχνά να υποστηρίζουν πως, κρατώντας τα πολιτιστικά αυτά αγαθά, προσπαθούν να δημιουργήσουν «ένα νέο είδος πολίτη του κόσμου». 
Συχνά επίσης προβάλλουν το επιχείρημα πως πολλά από αυτά τα πολιτιστικά αγαθά έχουν παραμείνει στις συλλογές τους τόσο πολύ καιρό ώστε να έχουν καταστεί τμήμα του μουσείου που τα «φρόντισε» και κατ'επέκταση τμήμα της πολιτιστικής κληρονομιάς των κρατών στα οποία ανήκουν τα μουσεία αυτά. 
Όμως, το γεγονός ότι «περιέργως» απομακρυνθέντα από τον αρχικό τους χώρο πολιτιστικά αγαθά παραμένουν για δεκαετίες ή εκατονταετίες σε κάποια, κατά κανόνα ισχυρά, μουσεία δεν είναι δυνατόν να αποτελεί επιχείρημα υπέρ του ότι αποτελούν τα αγαθά αυτά τμήμα της πολιτιστικής τους κληρονομιάς. 
Αντίθετα, το να κατακρατούν τα μεγάλα μουσεία – και κατ'επέκταση τα κράτη στα οποία εδρεύουν – πολιτιστική κληρονομιά άλλων χωρών αποτελεί χτύπημα στην αυτοεκτίμηση των χωρών αυτών και, σωστά τονίζεται, ισοδυναμεί με επίδειξη δύναμης από την πλευρά των χωρών που «εισάγουν» την κληρονομιά αυτή – άρα και των μουσείων τους. 
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούνται κάποιες θεαματικές κινήσεις από την πλευρά ορισμένων από αυτά τα μουσεία, τα οποία είτε διότι είναι πολύ πιθανή η θετική εξέλιξη δικαστικών διεκδικήσεων παράνομα εξαχθέντων πολιτιστικών αγαθών, είτε για να φανούν γενναιόδωρα σε περιπτώσεις αμφίβολης δικαστικής έκβασης, αφού οι υφιστάμενοι νόμοι δεν μπορούν να καλύψουν όλες τις περιπτώσεις, πχ. αγαθών εξαχθέντων από τον αρχικό τους χώρο πριν από αιώνες, συμφωνούν να «επιστρέψουν» κάποια από αυτά στις χώρες προέλευσής τους. 
Έτσι, π.χ., το μουσείο Getty στην Καλιφόρνια και το μουσείο Metropolitan στη Νέα Υόρκη συμφώνησαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα και στην Ιταλία αντίστοιχα, σημαντικά κομμάτια της πολιτιστικής τους κληρονομιάς, τα οποία είχαν κλαπεί και καταλήξει στις συλλογές των ανωτέρω μουσείων. 
Το εκάστοτε οριζόμενο ως εφαρμοστέο δίκαιο μας λέει ότι ένα πολιτιστικό αγαθό κλεμμένο τα τελευταία χρόνια από κάποιο μουσείο και εντοπιζόμενο στα χέρια π.χ. εμπόρου έργων τέχνης θα πρέπει να επιστραφεί στην αρχική του θέση. 
Όμως δεν υπάρχει σαφής απάντηση στο θετικό δίκαιο για το ιδιαιτέρως σημαντικό ζήτημα του τί πρέπει να γίνει με τόσες χιλιάδες αρχαιολογικά αντικείμενα που είχαν αφαιρεθεί τους προηγούμενους αιώνες και που διεκδικούνται από ανθρώπινες κοινότητες που ήσαν στο παρελθόν ή και παραμένουν υποτελείς. 
Η παρέμβαση του διεθνούς δικαίου, με τη μορφή διμερών ή πολυμερών συμβάσεων ή ειδικών συμφωνιών επιστροφής τέτοιων πολιτιστικών αγαθών, εν μέρει έχει διευκολύνει τη δίωξη των αυτουργών κλοπής ή λεηλασίας πολιτιστικών αγαθών και έχει παρεμποδίσει την εξαγωγή παρανόμως αποκτηθείσας πολιτιστικής ιδιοκτησίας. 
Όμως, οι συμβάσεις αυτές κατά κανόνα αναφέρονται στο μέλλον και δεν εφαρμόζονται αναδρομικά στα αγαθά που είχαν αποκτηθεί στο απώτερο παρελθόν και ευρίσκονται τώρα σε αλλοδαπά, ως προς την προέλευσή τους, μουσεία. 
Υποστηρίζεται, λοιπόν, πως η ίδια η πράξη της επιστροφής πολιτιστικής ιδιοκτησίας/κληρονομιάς είναι αφ'εαυτής μια πράξη αντίστασης σε συνεχιζόμενες μορφές αδικίας, μια δυναμική συμβολική πράξη που θα παραδέχεται ότι έγιναν στο παρελθόν αδικίες και που συγχρόνως θα απαξιώνει προσπάθειες επαναβίωσης τέτοιων αδικιών, οι οποίες θα μπορούσαν να επανεμφανισθούν στο μέλλον με διαφοροποιημένη μορφή. 
Είναι ήδη διαπιστωμένο, εξάλλου, πως σε κάποιες περιπτώσεις διεκδίκησης πολιτιστικών αγαθών, η πολιτική πίεση και η ηθική πειθώ υπήρξαν περισσότερο αποτελεσματικές, αφού τελικά δικαιώθηκαν οι διεκδικούντες που προέβαλαν τα ανώτερα πολιτισμικά επιχειρήματα.  
Σε ποιόν «ανήκουν» τελικά τα πολιτιστικά αγαθά;  
 Μίλησαν για πολιτιστικό διεθνισμό, παρουσιάζοντάς τον σαν κάτι υψηλό, υπεράνω επαρχιωτικών νοοτροπιών, οι οποίες, κατά την άποψη αυτή, ενισχύουν τον πολιτιστικό εθνικισμό. Μίλησαν για πολιτιστικό κοσμοπολιτισμό, παρουσιάζοντάς τον ως το απαύγασμα της εξέλιξης στον χώρο της προστασίας των πολιτιστικών αγαθών.
Όχημα αυτού του υποτιθέμενου πολιτιστικού κοσμοπολιτισμού αποτέλεσαν και αποτελούν μουσεία τεραστίων διαστάσεων και τεράστιου προϋπολογισμού, κατά κανόνα βασισμένα σε αρχικές συλλογές πολεμικής λείας και παράνομων ανασκαφών σε «απολίτιστες» - απροστάτευτες μάλλον... – χώρες, στα οποία μουσεία δίνουν τον μεγαλεπήβολο επιθετικό προσδιορισμό «παγκόσμια» ή «εγκυκλοπαιδικά».
Όμως, όπως πάρα πολύ σωστά τονίζεται, για να λειτουργήσει ένας τέτοιος κοσμοπολιτισμός, θα έπρεπε τα παγκόσμια μουσεία να καταστούν παγκόσμιο φαινόμενο.
Η συνεχής και αδιάσπαστη πρόσβαση σε μια «παγκόσμια ροή τέχνης», θα έπρεπε να εξασφαλίζεται για όλους τους ανθρώπους.

===Πώς όμως είναι δυνατόν αυτό στην πράξη, για τους ανθρώπους χωρών φτωχών και απομακρυσμένων από αυτά τα «εγκυκλοπαιδικά» μουσεία, τα οποία εν τέλει εντοπίζονται μόνον στο έδαφος των ισχυρών σήμερα οικονομικά κρατών, άρα απολύτως μη προσβάσιμα από τους ανθρώπους εκείνους;

===Πώς είναι δυνατόν να απαιτείται από αυτούς, διεκδικητές ίσως πολιτιστικών τους αγαθών ευρισκόμενων όμως σε μουσεία δήθεν παγκόσμια, προς τέρψη και εκπαίδευση μόνο των προνομιούχων που έχουν πρόσβαση σε αυτά, να παραιτηθούν των «αξιώσεών» τους; 
===Πώς είναι δυνατόν να απαιτείται από αρχαιολογικά πλούσιες – και πολλαπλώς και επανειλημμένως συλημένες – χώρες να είναι γενναιόδωρες με την πολιτιστική τους περιουσία, όταν οι απαιτούντες δεν είναι καθόλου γενναιόδωροι με τη δική τους – δηλ. τα πλούσια μουσεία -, ή με αυτά που «αυτοσερβιρίστηκαν» σε περασμένες δεκαετίες ή σε περασμένους αιώνες;

Μια τέτοια υπεροπτική αντιμετώπιση όχι μόνον δεν είναι κοσμοπολιτισμός, αλλά φαίνεται σαν «κοσμοτσαρλατανισμός», όπως αιχμηρά έχει τονισθεί. Τα πολιτιστικά αγαθά είναι στοιχείο συστατικό της ταυτότητας των ανθρώπων, και της ατομικής και της συλλογικής. Καθορίζουν την ιστορία των ανθρωπίνων κοινοτήτων και καθορίζονται από αυτήν.
Δεν είναι «τυχαία» δημιουργήματα μιας εποχής, δεν θα μπορούσαν να δημιουργηθούν πανομοιότυπα αυτών σε οποιαδήποτε ιστορική περίοδο από οποιουσδήποτε ανθρώπους. 

Λιθαράκια, λοιπόν, της ιστορικής διαδρομής των διαφόρων πολιτισμών, των διαφόρων εθνών, καταλαμβάνουν μοναδική θέση στην ιστορία και, ακριβώς λόγω της μοναδικότητάς τους αυτής και της σημασίας τους, συχνά καθίστανται αντικείμενο εκμετάλλευσης [από κάποιους] με σκοπό την αλλοίωση αυτής ακριβώς της ιστορικής διαδρομής.
Σωστά επισημαίνεται πως οι ατομικές ασυμμετρίες και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των διαφόρων πολιτισμών είναι στοιχεία απαραίτητα της συνέχισης του «βίου» τους. Με το να μην αναγνωρίζει, λοιπόν, ο πολιτιστικός διεθνισμός τα στοιχεία αυτά, με το να προσπαθεί να υποτάξει ατομικούς πολιτισμούς σε μια υποθετικά παγκόσμια ροή τέχνης, αποτελεί έννοια ελαττωματική και επικίνδυνη για τη μελλοντική ιστορία των πολιτισμών αυτών.  
Επιστροφή πολιτιστικών αγαθών σημαίνει επιστροφή του κύρους του πολιτισμού στο πλαίσιο του οποίου δημιουργήθηκαν, σημαίνει επανόρθωση αδικίας και παλινόρθωση αξιοπρέπειας.  
Συνέδρια  
Έχουν γίνει στην Ελλάδα πολύ ενδιαφέροντα συνέδρια για το θέμα των Γλυπτών του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο. Επίσης έχουν γίνει εισηγήσεις για το θέμα αυτό σε πολλά διεθνή συνέδρια περί προστασίας και διεκδίκησης πολιτιστικών αγαθών, στο εξωτερικό. Ενδεικτικά, αναφέρω τα εξής δύο συνέδρια και τις αντίστοιχες εκδόσεις.

Α) Το 2000 έλαβε χώρα στην Αθήνα, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία (ενδιαφέρουσα «σύμπτωση»!) ένα πολύ ενδιαφέρον διεθνές συνέδριο για τα Γλυπτά του Παρθενώνα που "βρίσκονται" στο Βρετανικό Μουσείο. Το Συνέδριο είχε οργανωθεί από το Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών και Ανθρωπισμού «Ιωάννης Καποδίστριας» και από τον Οργανισμό «Πολιτιστικοί Ορίζοντες», με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.  
 Πολλοί εισηγητές, από όλον τον κόσμο, ανέπτυξαν τα επιχειρήματά τους στο συνέδριο. Ήταν η εποχή που είχε γίνει μεγάλος "ντόρος" από τις καταγγελίες του William St Clair για την κατάσταση των Γλυπτών στο Λονδίνο (που υποτίθεται ότι είχαν περισσότερα μέσα για τη σωστή συντήρησή τους...). Ο ίδιος ο William St Clair ήταν εισηγητής στο Συνέδριο, με θέμα "The Marbles in London" (στο συνέδριο μίλησε για τα ιστορικά γεγονότα).  
Οι εισηγήσεις του διεθνούς αυτού συνεδρίου περιλαμβάνονται στον τόμο: Ο Παρθενώνας. Η επιστροφή των γλυπτών. Ιστορική, Πολιτιστική, Νομική προσέγγιση (επιμ. Μ. Μαρούλη – Ζηλεμένου), Εκδόσεις Ι. Σιδέρης, Αθήνα 2004.   

Β) Στις 10 Δεκεμβρίου 2010 έλαβε χώρα στο Αμφιθέατρο του Νέου Μουσείου Ακρόπολης, μια Διεθνής Ημερίδα, με θέμα "Προστασία και Επιστροφή των Πολιτιστικών Αγαθών", οργανωθείσα από το ΕΚΠΑ, το Νέο Μουσείο Ακρόπολης, το Ίδρυμα Διεθνών Νομικών Μελετών Η. Κρίσπη & Α. Σαμαρά Κρίσπη και το Συμβούλιο Αποδήμου Ελληνισμού. Οι ομιλητές ήσαν πολλοί και με πολύ ενδιαφέροντα θέματα ομιλιών. Μεταξύ των θεμάτων, κυρίαρχο ήταν το θέμα της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα.   

Συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, στο συνέδριο αυτό, οι κκ. Μπίζος (δικηγόρος στη Ν. Αφρική, ο οποίος υπήρξε αγαπημένος φίλος του Νέλσον Μαντέλα), Ταμβάκης (τότε Πρόεδρος του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού) και Victor Bizannes, ομογενής δικηγόρος στην Αυστραλία)∙ και οι τρείς αγωνίσθηκαν επί χρόνια υπέρ της επανάκτησης από την Ελλάδα των γλυπτών του Παρθενώνα.   

Οι εισηγήσεις περιλαμβάνονται στον τόμο: Προστασία και Επιστροφή Πολιτιστικών Αγαθών (επιμ. Α. Σαμαρά-Κρίσπη), Εκδόσεις Σάκκουλα, Αθήνα-Θεσσαλονίκη 2011.   Κλείνοντας... Στις 17 Μαρτίου 1811, ο Λόρδος Βύρων έγραψε, στην Αθήνα, το συγκλονιστικό ποίημά του «Η κατάρα της Αθηνάς» - όπου η κατάρα έπεφτε στο κεφάλι του Λόρδου Έλγιν, για το ανοσιούργημα που είχε διαπράξει. Ένα πολύ μικρό απόσπασμα του ποιήματος είναι αυτό:   "First on the head of him who did this deed My curse shall light, - on him and all his seed: Without one spark of intellectual fire, Be all the sons as senseless as the sire:" George Gordon, Lord Byron, "The Curse of Minerva"   

Ας μην προκαλούμε την Θεά Αθηνά. Είναι όνειδος να προτείνουμε να μας «δανείσουν» τα όσα (και ούτε καν: κάποια από αυτά) της έκλεψαν. 

Δεν θα κερδίσει τίποτε η Ελλάδα, αν έρθουν ως "δάνειο", αυτά, στη χώρα τους... Αντίθετα, θα εκτεθεί ανεπανόρθωτα, αφού είτε ρητά είτε σιωπηρά θα είναι σαν να αναγνωρίζει κυριότητα της Αγγλίας επί των γλυπτών του Παρθενώνα που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. 

Σε πάρα πολλές χώρες του κόσμου έχουν συσταθεί εθνικές επιτροπές για την επιστροφή των γλυπτών στην Ελλάδα. 

Τι θα πούμε σε αυτούς τους αλλοδαπούς που (συγκινητικά) αγωνίζονται για αυτό; Ότι εν τω μεταξύ τα "δανειστήκαμε" για να γιορτάσουμε; 
Να γιορτάσουμε τι ακριβώς;... 

Ελίνα Ν. Μουσταΐρα   
H Ελίνα Μ. Μουσταϊρα, καθηγήτρια της Νομικής Σχολής Αθηνών, ειδικεύεται σε θέματα  Τέχνης και Διεθνούς Δικαίου. Είναι συγγραφέας του βιβλίου "Συγκριτικό Δίκαιο & Πολιτιστικά Αγαθά", Νομική Βιβλιοθήκη, 2012. 



Πηγή: www.lifo.gr
ΤΙ ΔΗΛΩΝΕΙ Η ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΛΙΝΑ ΜΕΝΔΩΝΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΗΣ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ
«Ουδέποτε, και αυτό είναι σαφές και κατηγορηματικό στη συνέντευξη του πρωθυπουργού (σ.σ. στον Observer), ποτέ και με κανέναν τρόπο, δεν τίθεται θέμα κυριότητας. Δεν αλλάζει σε τίποτα η ελληνική θέση για τον απλό λόγο ότι δεν μπορούμε να αποδεχθούμε την κλοπή. Όλα αυτά, από εκεί και πέρα, είναι συνέπειες. Ο δανεισμός ή, αν θέλετε, η πρόταση από τον πρωθυπουργό να εκτεθούν τα γλυπτά στην Αθήνα, δεν έχει καμία σχέση και δεν αλλάζει το πάγιο αίτημα».
Τα παραπάνω δήλωσε σε συνέντευξή της στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, Λίνα Μενδώνη, ενώ ως προς την «απάντηση» του Βρετανικού Μουσείου, μέσω εκπροσώπων του, και σε ελληνικά μέσα ενημέρωσης ότι αυτοί αποφασίζουν για τα Γλυπτά του Παρθενώνα, ανέφερε: «Αυτή είναι η πάγια θέση του Βρετανικού Μουσείου. Δεν μας εκπλήσσει το ότι δηλώνουν προς τη βρετανική κυβέρνηση ότι "εμείς έχουμε την ευθύνη γιατί εμείς έχουμε το συμβούλιο των επιτρόπων που θα αποφασίσει για το τι θα κάνουμε". Αυτή είναι μία πάγια θέση. Και αυτό αφορά το Βρετανικό Μουσείο και τη βρετανική κυβέρνηση».
Η κ. Μενδώνη συμπλήρωσε, επίσης, ότι «είναι προφανές ότι μέσω συνεντεύξεων δεν τίθενται τα επίσημα αιτήματα ανάμεσα σε πρωθυπουργούς», σημειώνοντας ότι ο πρωθυπουργός «θα κρίνει τη στιγμή και τον τρόπο που θα υποβάλει το αίτημα. Εμείς, ως υπουργείο Πολιτισμού, είναι δεδομένο ότι θα ετοιμάσουμε τη γραπτή πρόταση. Από εκεί και πέρα, ο πρωθυπουργός έχει την απόλυτη δικαιοδοσία των κινήσεων». 
Σε ερώτηση του δημοσιογράφου για το αν η πρόταση είναι έτοιμη, η υπ. Πολιτισμού απάντησε ότι ετοιμάζεται και είναι κάτι που θα γίνει άμεσα. Πρόσθεσε, δε, ότι «όλα είναι θέματα διαπραγμάτευσης. Και όταν βρίσκεται κανείς στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αναλύει, απλώνει τα επιχειρήματά του, τις θέσεις του, και θα δούμε την έκβαση».
ΠΗΓΗ

Δραματικές εξελίξεις: Ελληνικά πολεμικά πλοία απέναντι από τουρκικά στο Καστελλόριζο

Βλέποντας το καθεστώς Ερντογάν να εμμένει στην αδιάλλακτη στάση της προκλητικής ρητορικής και των προκλήσεων με στόχο την υφαρπαγή μέρους της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, η Αθήνα για πρώτη φορά αντιδρά με ηχηρό τρόπο δεσμεύοντας την ίδια περιοχή με την Άγκυρα, ίδια μέρα και ώρα. Δραματικές εξελίξεις: Ελληνικά πολεμικά πλοία απέναντι από τουρκικά στο Καστελλόριζο
Η στρατιωτική παρουσία και των δύο δυνάμεων στην εν λόγω περιοχή που μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω κλιμάκωση, ωστόσο, το γεγονός ότι η Αθήνα αντιδρά πλέον δυναμικά απέναντι στις προκλήσεις της Άγκυρας αποτελεί θετική εξέλιξη και αναμφισβήτητα στέλνει μήνυμα στον «σουλτάνο» ότι δεν μπορεί να λειτουργεί ως «πειρατής» στην ανατολική Μεσόγειο.
Οι κινήσεις αυτές γίνονται την στιγμή που ο Ταγίπ Ερντογάν δεν αρκείται πλέον να διακηρύσσει το νέο δόγμα της Τουρκίας της «Γαλάζιας Πατρίδας» που βάφει τουρκικό το μισό Αιγαίο και όλη την ελληνική και κυπριακή υφαλοκρηπίδα στην ανατολική Μεσόγειο, αλλά και να το επιδεικνύει στους χάρτες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Η Τουρκία χθες το απόγευμα δέσμευσε και πάλι μεγάλη περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου και νότια του νησιού για πραγματοποίηση άσκησης επίσης την Τετάρτη, ενώ 4-5 Σεπτεμβρίου πραγματοποιεί νέα ναυτική άσκηση βορειοδυτικά της Πάφου κοντά στο σημείο της παράνομης γεώτρησης του Fatih.
Στις 5 Σεπτεμβρίου υπάρχει μια ακόμη προγραμματισμένη τουρκική άσκηση νότια της Κύπρου (NAVTEX 930/19) εκεί που πραγματοποιεί παράνομες έρευνες το σεισμογραφικό BARBAROS.
Η τουρκική NAVTEX
TURNHOS N/W: 0943/19
MEDITERRANEAN SEA
NAVAL TRAINING, ON 04 SEP 19 FROM 1000Z TO 1500Z IN AREA BOUNDED BY;
33 47.18 N – 028 47.17 E
33 55.02 N – 028 54.63 E
33 48.78 N – 029 04.05 E
33 40.94 N – 028 56.59 E
CAUTION ADVISED.
H Ελληνική NAVTEX
IRAKLEIO RADIO NAVWARN 468/19
SOUTH EAST KRITIKO SEA.
IERAPETRA SEA.
FIRING EXERCISE.
FROM 041000 UTC TO 041500 UTC SEP 19
IN AREA BOUNDED BY:
33-47,18N 028-47,17E
33-55,02N 028-54,63E
33-48,78N 029-04,05E
33-40,94N 028-56,59E
CAUTION ADVISED.
CANCEL THIS MSG 041600 UTC SEP 19
https://www.newsbomb.gr/ellada/ethnika/story/1009508/dramatikes-exelixeis-ellinika-polemika-ploia-apenanti-apo-toyrkika-sto-kastellorizo?fbclid=IwAR0EtuVsf4MKziWeBmOxsSGjb7SHMleBhEIEO9Kbvx3t4NuQPtFxlhkCf00